Na alle berichtgevingen in de afgelopen week van Gert Steegmans op Curaçao, kan ik niet achterblijven. Er zijn in die berichten dingen gezegd, waar ik het enorm moeilijk mee heb. Dingen die gewoon niet in “mijn” plaatje passen.
Ik leerde Gert Steegmans al enkele jaren geleden kennen. Hij reed voor het toenmalige Lotto-Domo team de Giro d’Italia. Aangezien er niet veel jonge Limburgse renners die kans krijgen, probeerde ik zoveel mogelijk zijn prestaties daar te volgen. Met spijt in het hart zag ik toen ook hoe hij enkele dagen voor het einde van de Giro buiten tijd aankwam en zijn weg niet meer mocht verderzetten.
Sindsdien volg ik zijn prestaties op de voet. Zo zag ik hem begin dit jaar dingen doen, waarvan ik niet wist dat hij dat kon. Het was een van de revelaties van het seizoen! Hij had al hele mooie dingen laten zien in het verleden, maar dit seizoen versloeg mijn stoutste verwachtingen. Het voorjaar was subliem, de Tour magistraal…!!
Maar voor mij volgde daarna een serieuze anti-climax. Er gingen geruchten dat Gert naar Quick Step zou gaan. Wel ja, in de ogen van vele supporters (ook die van mij, dat geef ik zeker toe), is dat zowat de overstap naar “de vijand”. Maandenlang was het een welles-nietes spelletje. Toen de knoop dan toch doorgehakt werd, was ik teleurgesteld. Ik hoopte echt dat Davitamon-Lotto de ploeg van zijn hart zou zijn en dat dat hem zou doen blijven. Spijtig genoeg verkoos Gert een “knechten”-rol, boven het gedeeld kopmanschap. Het zij zo… Het was even slikken, maar we overleefden de klap. Ik besefte heel goed dat voor mij het supporteren niet meer hetzelfde zou zijn, maar Steegmans “opgeven”, nee, dat ging net iets te ver.
Toch kreeg ik deze week weer een klap, toen ik krant las.
“Vóór de proloog van de Tour gaf ik Davitamon nog de kans, maar mijn werkgever hapte niet toe. Toch werd het een heel ingewikkelde en vreemde situatie. Dat voelde heel pijnlijk aan. Ondertussen deed ik mijn job en was ik niet te beroerd om Tom een kwakje te geven in de Toursprinten zodat McEwen zijn ding kon doen. Bij deze jongen draait alles rond vertrouwen. Dat kreeg ik van Patrick Lefevere en niet van Marc Coucke en Marc Sergeant. Ze boden me een eerste voorstel voor contractverlenging aan in Parijs-Nice en daags nadien pingelden ze alweer af.”
[Sportwereld - Het Nieuwsblad]
Ik ben niet zo naief om te denken dat het koerswereldje rozengeur en maneschijn is. Maar ik had ten opzichte van supporters toch een beetje oprechtheid verwacht. Tot half september werd er ons vanuit de Supportersclub en andere bronnen, voorgehouden dat er nog niks beslist was omtrent het contract. Enkele maanden nadien, moet je dan zoiets lezen in de krant. Wel dat doet toch een klein beetje pijn! En zo brokkelt beetje bij beetje ook bij de supporters het vertrouwen af… Maar ja, wie zijn wij dan ook om rekening mee te houden?
Het ga je goed Gert! Echt waar!
© Katrien Wittemans
).