Vallen en opstaan!

Ik had hier een hele tekst getypt rond vallen en opstaan in de Tour maar door één of ander technisch probleempje was de tekst opeens verschwunden. Bon, dan probeer ik het nog maar eens zeker?

Gisteren de zoveelste valpartij in de Tour. Wiens schuld het is, daar wil ik me niet over uitspreken. Sommigen geloven blijkbaar hun eigen waarheden, laat ze maar doen, zot zijn doet geen zeer, gelukkig :).
Feit is dat weer “ons” Fredje Racketje bij de slachtoffers was! Die jongen heeft nog niet veel geluk gehad in zijn Tour-carrière. Elk jaar komt hij wel iets tegen en ook dit jaar zijn ze goed bezig om hem door een domme val uit de Tour te bonjouren. (Kwestie van in de Franse stemming te blijven.) Hij kloeg van pijn aan de knie, maar hopelijk valt het al bij al nog mee voor de jongen. Want na Robbie McEwen (ook out na de gevolgen van een val), zou het erg zijn om ook onze tweede spurtbom te moeten missen. Hij deed het gisteren nog zo goed… Toen Astana alles op de kant trok, was Fred attent mee, samen met Cadel, Chris en Dario. En ook in de rush naar de sprint had zich nog een goeie plaats weten te veroveren. Het mocht niet baten…
Fred is natuurlijk niet het enige slachtoffer uit deze hectische Tour-week. De meest geteisterde ploeg zal dan toch wel T-Mobile zijn (en dan zwijgen we nog over de doping-perikelen van Sinkewitz). Rogers ging tegen de grond, blesseerde z’n sleutelbeen en moest wat later de wedstrijd verlaten. Sinkewitz reed na de koers tegen een toeschouwer en werd afgevoerd met een neus- en kaakbreuk. En dan die ongelukkige Burghardt, die een hond voor/onder/tussen zijn fiets kreeg, de jongen rijdt nog wel mee, maar toch WEER eentje van T-Mobile.
Ook Astana kende zijn deel van de pech al, Vinokourov met 15 hechtingen in elke knie en Klöden met een barst in het heiligbeen… Dat kan al tellen! Hoewel die Klöden er blijkbaar niet zoveel last van heeft.
En wat gezegd van Christophe Moreau? Heel naarstig in de eerste bergetappes maar gisteren op één dag uitgeteld voor de overwinning. Eerst gaat hij samen met een ploegmaat tegen de grond, daarna moet hij passen als Astana aan de boom gaat schudden.

Dat is de Tour zeker? Alle respect voor de jongens die er toch in slagen het karakter op te brengen om weer op die fiets te kruipen als ze tegen de grond gaan en overal de pijn voelen opkomen. Daar is toch een dosis karakter voor nodig!
Maar wat dan gezegd van jongens als Stuart O’Grady die worden afgevoerd met breuken her en der en toch niet denken aan stoppen, maar met veel moed aan een lange revalidatie beginnen. Misschien vergt dat nog wel meer karakter…

(C) Katrien Wittemans