Ik keek er naar uit. Gewoon om eens tussen die boeken weg te zijn, nog eens tussen de koereurs te vertoeven en vooral omdat ik een perspasje had ;).
Om 7u ging de wekker. Nogal vroeg voor een zondag maar ik wilde zeker niet te laat in Leuven zijn. Omstreeks 8.22u nam ik dan ook de trein richting Leuven. 40 minuten later arriveerde die trein op perron 1 van het station van Leuven. Op de trein al enkele leden van het “Steggels Support Team” tegengekomen en in het station van Leuven stond ook Aaron al. Normaal gezien zou ook Stijn afkomen vanuit het verre West-Vlaanderen maar fuifbeest Stijn had zich overslapen en zou zowat 2u later in Leuven aankomen.
Dan maar richting start. Van de eerste seingever mocht ik niet passeren naar het podium… Geen probleem, dan proberen we toch eens aan de aan de andere kant zeker ;). Gelukkig kende die mens de betekenis van een perspasje wel en ik kon vlot passeren. Nog geen renners te zien… het was dan ook nog geen half tien. De mannen van Sporza waren wel al present. En na een kort babbeltje met Christophe Vandegoor verschenen de eerste renners aan het startpodium. Eerst wat onbekende namen van Amore & Vita, wat later Nordisten van Designa Kökken. Ook Iker Flores van Fuertaventura was al goed wakker en begroette ons met een luide “Olaa, buenas dias!”. Een gek volkje toch wel die Spanjaarden.
Geen kwartier later leek het wel alsof ze de duiven gelost hadden… De ene ploeg na de andere meldde zich aan het podium en mijn fototoestel kende dus ook geen rust. Ik kan je verzekeren dat foto’s nemen en terwijl ook proberen om uit het beeld van Sporza te blijven, geen senicure is! (Noem het een TV-fobie.)
Ik kan je wel verzekeren dat het enorm leuk is om daar midden tussen die koereurs te staan en niet achter zo’n dom hek. Al was het maar om een leuke goeiedag te krijgen van Jelle Vanendert! Hij was het support van twee jaar geleden blijkbaar nog niet vergeten :). Enja als die James Vanlandschoot een camera of fototoestel ziet, begint hij spontaan gekke bekken te trekken. Dat levert alleen maar leuke foto’s op natuurlijk!
Ook ons Romina’tje was van de partij en zij bezorgde me na een korte zoektocht CD’tjes met veeeel foto’tjes :). Leuk, leuk, leuk!
Van de start ging het richting Wijnpers. Zowat de zwaarste helling op het parcours en hopelijk dus ook een goed plekje voor goeie foto’s. 13 ronden lang zouden de renners strijden voor de overwinning. Ik kan je verzekeren dat er geen enkele keer voorbijging zonder dat er wel iemand aan de boom ging schudden op de Wijnpers. Prachtig om te zien, die overgave!
Toen ook Stijn de Wijnpers gevonden had (na eerst zowat heel het parcours te voet af te leggen, wegens gebrek aan parcourskennis) en ik wat hoger ook An had zien zitten bleek de Wijnpers ook heel wat voller te staan dan vorig jaar. Hoewel het weer grijs was, was het blijkbaar toch iets aanlokkelijker dan vorig jaar. Dat er enkele Pro Tour ploegen meereden zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben zeker?
Op enkele ronden van het einde trokken we dan richting aankomst waar ook Romina en Illeke paraat. Dus daar wat blijven hangen, foto’s gemaakt toen de renners passeerden en de twee dames gered van een dorpsidioot :). De laatste ronde trok ik dan richting de streep zelf waar ik wat onwennig tussen de andere fotografen en cameramannen foto’s kon maken. Bram Tankink kwam als eerste over de streep en was natuurlijk heel tevreden.
Na een dispuut met iemand van de organisatie (”Laat de pers hun werk doen.” met als gevolg een mooie repliek van Stijn “Wat zijn wij dan?”), konden we ook aan het podium voor de huldiging. Illeke en Romina konden toch weer aan met een bos bloemen van Janek Tombak die twee werd. Frederic Amorison vervolledigde het podium.
Met z’n allen nog een terrasje gedaan en toen weer naar huis!
Dit was toch weer een geslaagd dagje!
