Sanoma Jobcastingday

Of noem het de missverkiezing onder de beginnende journalisten, want zo voelde het achteraf wel aan. Het relaas van een lange, leerrijke maar tegelijk ook lichtelijk teleurstellende dag.

Twee weken geleden schreef ik me in een opwelling in voor de Sanoma Jobcastingday. Ik verdiep me de laatste weken nog te zeer in groepswerken en een masterproef om me echt te gaan bekommeren om solliciteren en toekomstplannen. Eerst dit masterjaar succesvol afronden en dan zien we wel, was mjin motto. Toch leek die Jobcastingday een unieke kans, eentje die ik zeker niet zomaar mocht laten voorbijgaan. En met die instelling in het achterhoofd, schreef ik me dan toch maar in. Enkele dagen later kreeg ik al de melding dat ik geselecteerd was en mocht afzakken naar Diegem op 24 april.

Het was allemaal veel belovend. Een ontbijt bij het binnenkomen en grote namen binnen Sanoma die als jury-leden functioneerden. Om 10u werden we voor de leeuwen geworpen. We kregen welgeteld 3 uur de tijd een eigen concept uit te werken en te voorzien van de nodige achtergrond en uitleg. “Wat we samen doen, doen we beter”, was de leuze van m’n middelbare school en zo dachten ook mijn medestudenten erover. 6 KUL’ers Communicatiewetenschappen verenigd aan de onderhandeltafel om samen een eigen concept uit te werken. Een mooi team eerlijk gezegd, we vulden mekaar uitstekend aan. Een aanzet van de ene werd uitgewerkt tot een degelijk idee door de andere. Tijdens het drie uur durende zwoegwerk, kregen we zowel positieve als negatieve commentaren van de juryleden, maar toch was de algemene indruk overwegend positief. Voor een groep die aanvankelijk zonder verwachtingen naar Diegem was afgezakt, was dat toch niet slecht. Stipt op tijd dienden we dan ook ons concept in.

Na de lunch werd er dan wat tijd gemaakt voor workshops. Eerst en vooral werden de commentaren overlopen bij onze concepten. Sommigen werden met de grond gelijk gemaakt en dus begonnen ook wij wat ongemakkelijk op onze stoel te schuifelen toen Thomas Siffer aan zijn commentaar op 925 (9 to 5, de titel van ons zogezegde magazine) begon. Het was niet nodig, hij was overwegend positief, cover was goed, titel was goed, er was zeker een markt voor te vinden, … Opluchting alom binnen de groep dus. Missie volbracht.
Na de commentaren was het tijd voor wat illustratie bij de thema’s invalshoeken en ijkpersonen. Hoewel het vaak een herhaling was van wat er in Leuven de laatste jaren meermaals werd ingestoempt, konden we hier en daar toch nog de nodige inspiratie opdoen.

Toen de workshops werden afgeronden, was het tijd om de geselecteerden voor de volgende ronde bekend te maken. Ondanks de positieve commentaren op ons werk, bleek de motivatiebrief meermaals doorslaggevend. Enkel Maarten (zeker verdiend, waarvoor een dikke proficiat overigens) haalde de tweede ronde uit ons groepje. Ergens altijd een teleurstelling natuurlijk, maar doordat de verwachtingen niet erg hoog lagen, viel het al bij al nog mee. Toch word je dan met de neus op de feiten geduwd en geconfronteerd met de dubbelzinnigheid en subjectiviteit van zulke selecties. No worries, we geven niet op. Maar het solliciteren wordt nu wel opgeborgen tot na de examens en misschien nog langer. Een Master Webdeveloper of Master Journalistiek spreken me op dit moment immers veel meer aan dan de arbeidsmarkt. Sanoma zal niet weten welke “talenten” ze laten schieten hebben donderdag ;).

Het weekend

Ik had een redelijk druk weekend. Vrijdagavond ging het van school richting repetitie in Mechelen-Bovelingen en was ik zo tussendoor nog geen kwartiertje thuis. En na de repetitie heeft het niet lang geduurd vooraleer ik in m’n bed belandde. Die vrijdagen duren altijd zo lang…

Zaterdag voormiddag heb ik me dan nog wat verdiept in m’n cursus Filmgeschiedenis en ook het overblijvende, verplichte filmvoer bekeken. In de namiddag trok in richting Torhout. Een treinrit van 2,5 uur bracht me naar West-Vlaanderen. Taxi Lies nam me dan mee naar m’n slaapplaats voor die nacht :). Nee nee, geen tijd om te slapen. Wel om eens een avondje erop uit te trekken met een stukje van de supportersclub van Klaas. Eerst een hapje eentje en er dan nog eentje op drinken op café. Ik heb mij in ieder geval enorm hard geamuseerd en veeeeeeel gelachen :). Maar ik was toch blij dat ik om 1.30u in bed kon kruipen.

De zondag begon relatief rustig. Maar om 10.15u zat ik alweer op de trein naar huis. Even wachten in Brugge omdat het treingedeelte naar Genk wat vertraging had, maar iets na de middag was ik toch weer in Sint-Truiden. Nog ruim op tijd om een stukje van de Amstel Gold Race mee te pikken. Inderdaad, een stukje, want om 17u werd ik in Heers verwacht voor een concertje met de harmonie van Mechelen-Bovelingen. Eerst Elke en Femke oppikken dus om 16.30u en dan naar Heers. We zouden een heleboel nieuwe stukken in “première” brengen en dat is altijd een beetje spannend natuurlijk :). Alles goed… 17u, tijd om op te stellen. Iedereen zit en net op dat moment zegt de hanger van mijn saxofoon: “SNOK!” en voel ik hem uit m’n nek glijden. Het moest weer met mij gebeuren natuurlijk :D. Nu ja, geen erg, ik had nog eentje in m’n kist steken. De hanger die de geest gaf, was dan ook al minstens 15 jaar oud, geen schande dus. Het concert was eigenlijk best wel goed op een paar schoonheidsfoutjes na. Het ziet er dus goed uit voor het galaconcert binnenkort!

Ik ging naar de CD-boer en ik kocht… (2)

Er zijn zo van die dagen dat je een winkel binnenstapt en niks naar je zin vindt. Gelukkig zijn er ook van die dagen dat je je hartje helemaal kan ophalen en wel 20 dingen ziet, die je wel bevallen. Ik heb me gelukkig kunnen bedwingen :).

Toch kocht ik:
- Laïs - The Ladies Second Song
- Muse - Origin of symmetry
- Muse - Showbiz
- Muse - Absolution
- Muse - Hullabaloo (Soundtrack)
- Panic at the disco - A fever you can’t sweat out
- Hard-Fi - Start of CCTV

Tja, ze waren dan ook te verkrijgen aan spotprijsjes. Voor de prijs van nog geen twee normale CD’s kocht ik in de Bilbo bovenstaande set :). Ik ben weer een tevreden mens :).

Een stukje over… Wim De Vocht!

Gisteren was het “mijn” koers. De koers der koersen: Parijs-Roubaix. De Hel van het Noorden. Tom Boonen won weliswaar, maar “mijn” ploeg had weer een stel uitstekende helpers die zich na vorige week weer eens in de kijker reden. Eentje daarvan was Wim De Vocht, hij verdient het dan ook om hier een plaatsje te krijgen.

Ik leerde Wim enkele jaren geleden kennen toen hij nog voor de GS III ploeg van Quick-Step reed. Een aardig ploegje overigens, met Johan Vansummeren, Nick Nuyens en dus ook Wim De Vocht hebben ze ondertussen al wel enkele kleppers van formaat voortgebracht. Wim was toen bezig aan z’n laatste beloftejaar. Zijn voorliefde voor de klassiekers van bij ons, mag niemand verbazen. Wim won in zijn beloftejaren immers al de Ronde van Vlaanderen (voor beloften) en reed zich ook meermaals in de kijker in andere koersen.

Na die belofte-periode verdiende hij zeker een plaatsje in een profploeg. En wat voor één. Bodysol-Brustor is voor mij nog steeds één van de meest aimabele ploegen uit de geschiedenis. Een geweldig leuke bende met jonge en minder jonge koereurs die zich wedstrijd na wedstrijd in de kijker wisten te rijden. Daar liet Wim nogmaals zien dat hij goed uit de voeten kon in de voorjaarsklassiekers. Het jaar daarop kwam hij dan ook terecht bij het mooie Davitamon-Lotto van Marc Sergeant. Mijn eerste ontmoeting met Wim kwam er in 2006 op de Zesdaagse van Hasselt. Dat het een toffe kerel is, is hier overbodig om hier te vermelden, anders zou hij hier immers zijn eigen stukje niet krijgen ;).

Ook bij Davitamon-Lotto liet Wim fantastische dingen zien. Na hard werken voor Peter Van Petegem, werd hij bijvoorbeeld nog 34e in zijn eerste Parijs-Roubaix. De koers is hem op het lijf geschreven. Maar het noodlot sloeg ook meermaals toe. Zo hield Wim vorig jaar nog een duimbreuk over aan de afdaling van de Kemmelberg in Gent-Wevelgem en bleek op het einde van het seizoen dat hij een vernauwing in de lies had. Een streep door zijn carrière? Het einde was echt heel kort bij, geen dokter die het wilde wagen Wim te opereren. De enige oplossing bleek intensieve kinesitherapie. En de behandelingen hebben duidelijk geholpen. Zowel vorige week in de Ronde van Vlaanderen als gisteren in Parijs-Roubaix verzette Vochtje berewerk voor kopman Leif Hoste. Het harde labeur werd niet beloond met een overwinning, maar was voor Wim een overwinning op zich waard, denk ik.

Het doet deugd om hem daar weer vooraan te zien, de plaats waar hij thuishoort, de plaats die hij verdient. Hopelijk is alle pech van de baan en kan hij nu bouwen aan een mooie carrière. Ik blijf alvast supporteren!

And then we go shopping…

Een zware week eiste gisteren z’n tol. Toen ik om 22.30u thuis kwam van de repetitie ben ik als een blok in slaap gevallen. Usability Design vergt heel wat meer energie dan we aanvankelijk gehoopt hadden. We werken van de ene deadline naar de andere. Alles is steeds mooi op tijd klaar gelukkig, maar toch, er is daar nog zoiets als een thesis die op ons ligt te wachten.

Toch deed het afgelopen donderdag eens deugd om er even tussen uit te knijpen. Een dagje shoppen in Antwerpen bracht de nodige afleiding. Het weer liet ons in ieder geval niet in de steek, een stralend zonnetje heeft ons de hele dag vergezeld.
Het resultaat van zo’n shopping dagje is een heel stel nieuwe kleren en paar schoenen (eindelijk m’n zin gevonden!). Katrien gelukkig natuurlijk ;). Al was het culinaire ook wel de moeite, ’s middags een lekker hapje binnenspelen en namiddag een geweldig dessertje! Wat wil een mens nog meer ;).

Nu kruip ik helaas weer achter m’n cursus Filmgeschiedenis. Morgen is het Parijs-Roubaix… Ik zou het zo graag willen zien. Ik hoop dat de regen met de bakken uit de lucht komt vallen. Nee, wees gerust, niet daar in Parijs-Roubaix, wel hier boven Sint-Truiden. Dan kan ik immers thuisblijven van het “Open Lucht” concert tijdens de opluisteren van de misviering in Helshoven en kan ik vanuit m’n luie zetel naar Parijs-Roubaix kijken!

Laïs

Afgelopen maandag trok ik naar een optreden van Laïs in het Cultureel Centrum van Hasselt. Het is al enkele dagen geleden, maar helaas de vorige dagen nog geen tijd gehad om hier een verslagje te schrijven. Hier komt ie dus.

Het optreden begon om 20u met een warming-up. De supportact was een voor mij onbekend groepje uit Sint-Niklaas: Simple Brain. Drie jonge gasten die een vrij aardige acoustische set brachten. Eerlijk gezegd, het kon mij wel bekoren. Helaas niet altijd even toonvast, maar qua muziek helemaal m’n ding. Vergelijk het maar met wat Indie Rock.

Na een korte pauze was het dan eindelijk aan de dames van Laïs. Opmerkelijk steviger dan de vorige albums! Een goeie bass, wat gitaar erbij en dan op smaak gebracht met wat drum, zo hield Laïs mij 90 minuten lang in de ban. Hoewel… een geweldig goed optreden werd onderbroken door één of andere boer die het optreden net iets minder kon smaken. Tussen twee nummers door klonk er een snoeiharde “Stiller!” door de zaal. Na nog enkele domme opmerkingen verliet de heer (kan je dit nog een heer noemen, vraag ik me dan af?) de zaal in het gezelschap van nog enkele fanatiekelingen die het ruige kantje van Laïs duidelijk niet konden appreciëren. En eigenlijk kon dat zo geen kwaad, de sfeer werd opmerkelijk beter na de uittocht van hogergenoemde personen. Het publiek werd duidelijk enthousiaster en beloonde de dames met een staande ovatie na het optreden!

Om nog even terug te komen op die onbeschofterik van hierboven. Ik vind dit echt wel getuigen van weinig respect. Als het je niet aanstaat, sluip dan naar buiten maar hou vooral je mond tijdens een optreden dat door de rest van het publiek wel goed bevonden werd. Zoiets doe je niet… Maar manieren? Nog nooit van gehoord.

Repetitiedag

Gisteren was het “Vlaanderens mooiste”: de Ronde van Vlaanderen. Misschien nauwelijks te geloven maar ik heb niks gezien van heel de koers… Enja, dan moet er al wel een hele goeie reden voor zijn zeker? Het was immers repetitiedag in Mechelen-Bovelingen.

7.45u is toch vroeg voor een zondagmorgen, maar het vooruitzicht op een leuke dag, kan dan wel helpen. Opstaan, iets drinken (om te eten was het mij nog net iets te vroeg) en dan klaar maken om te vertrekken. Nog snel even Femke gaan oppikken en dan richting Bovelingen. De ene was al meer wakker dan de andere ;).
De dag begon met een algemene repetitie van 1,5 uur. Samen wat stukjes doorspelen, hier en daar al wat correcties doorgeven en vooral rustig wakker worden :). Na de algemene repetitie was het dan aan de koperblazers (de mannelijke helft en Hanne ) om te laten zien wat ze in hun mars hadden. De houtblazers (waaronder mezelf) trokken dan wel richting Playstation voor een quiz met Buzz :). Dat leidt ongetwijfeld tot veel ambiance en ook tot frustratie van mezelf ;). Van de Playstation ging het terug naar het repetitielokaal waar we dan nog een handje toestaken bij het dekken van de tafels voor het middageten. De hongerigen spijzen is één van de werken van barmhartigheid… Daar waren ze gisteren alvast in gelukt: de smos smaakte!

Namiddag was het dan de partiële repetitie voor de houtblazers (een opvallend vrouwelijk gezelschap, slechts 2 mannen te bespeuren). Klarinetten, fluiten en saxen verenigd :). En eerlijk gezegd: het klonk goed! Bijna twee uren spelen zonder pauze, eist dan wel zijn tol. Al gaat dat eigenlijk sneller dan gedacht. De pauze was toch welgekomen! Tijd voor een ijsje vonden de dames en ook de heren zagen dat wel zitten. Het heeft gesmaakt! Maar na het vieruurtje weer tijd voor bittere ernst (alhoewel…) en dus weer tijd voor een laatste algemene repetitie. Al zag de ene dat al meer zitten dan de andere ;). Bijna 5u spelen op een dag… nog niet vaak gedaan vermoed ik. En toch heb ik het mooi volgehouden, zo door de week eens oefenen levert blijkbaar toch wel resultaat op! Op naar het galaconcert (inclusief “marathon” week) op 3 mei!

Met een spaghetti-avondje werd de dag afgesloten. De nodige verhalen kwamen naar boven en ik kan u verzekeren dat er ook dan heel wat afgelachen wordt :). Maar ook de goesting in nog een spelletje Buzz kwam weer naar boven. Gelukkig deze keer wel eens gewonnen toen ik Evelien assisteerde! Stoppen op een hoogtepunt zeggen ze dan… Tijd om naar huis te gaan dus ;).

En vandaag? Vooral mijn lippen laten bekomen van 5u muziek spelen en ICT-recht onderlijnen. Morgen helaas weer naar school!

PK Tijdrijden Borlo

Gisteren werd in Borlo het PK Tijdrijden gereden. De laatste koers wellicht voor mij tot aan de grote vakantie, want vanaf nu worden alle zeilen bij gezet om dat laatste jaar met succes te beeindigen in Leuven. Aangezien het vlak bij de deur was, moest ik toch even een kijkje gaan nemen.

Het begon allemaal om 14u. Eerst zouden de beloften en elite zc van start gaan in twee reeksen, aangezien ze drie ronden dienden af te leggen. Ze allemaal ineens op het parcours loslaten, was geen optie dus. Aangezien mijn favorieten allemaal in reeks 2 zaten, had ik nog wel wat tijd om eens rond te kijken. Ook Jelle Vanendert (FdJeux) was van de partij als toeschouwer. Het is toch nog altijd even wennen om hem na dat rood van Chocolade Jacques ineens in een spierwitte outfit te zien rondrijden :). Ik kreeg dan ook ineens de uitnodiging om een iemand te volgen vanuit de volgwagen en belandde in de volgwagen van United Cycling Team (de ploeg van Ronald), waarvoor dank! Vlak voor het instappen Ronald maar succes gewenst, terwijl hij zich nog aan het opwarmen was en dan achter Peter Neyens aan in de volgwagen dus. Ik had nog nooit in de volgwagen gezeten, maar het is zeker de moeite om te doen :). Je voelt je net als een klein kindje in een speelgoedwinkel :D. Dat is toch koers?

Bij de aankomst, was de tweede reeks al aan het vertrekken. Gelukkig was zowel Ronald als Yannick nog niet weg. Die zouden enkele minuten later wel op het startpodium plaatsvatten. Nog wat foto’s van de start en dan ergens op het parcours een goed plaatsje zoeken om wat foto’s te maken. Gelukkig bleef het deze keer droog wat alleen maar positief kan zijn voor het resultaat van de foto’s :). Die foto’s staan trouwens ook al online.
Toen de beloften en elites dan allemaal over de streep bolden, bleek dat Yannick Wellens een dijk van een tijdrit had gereden. Als jonkie, tussen mannen die vaak toch meer dan enkele jaren ouder zijn, reed hij ze allemaal naar huis. Een streling voor het oog om hem te zien rijden! Proficiat Yannick! Toen ik eigenlijk op het punt stond om naar huis te gaan, kreeg ik nog de kans om in de volgwagen van Balen BC één van de juniores te volgen. Opvallend hoe het tempo dan opeens toch een stuk zakt, ook al zijn sommige tweedejaars juniores al stevige bonken die met kop en schouders boven mij uitsteken.

Kortom, ik heb me weer eens geamuseerd. Maar een volgende koers, dat zal pas voor juli zijn, eerst al dat schoolwerk aan de kant krijgen :).

2000e bezoeker!

Onlangs nog een oproep geplaats aan de 1000e bezoeker om zich kenbaar te maken, dat is helaas niet gelukt. Nu staat het tellertje bijna op 2000 en doe ik een nieuwe poging: Ben jij nummer 2000? Laat dan gerust iets weten :).