Een stukje over… Wim De Vocht!

Gisteren was het “mijn” koers. De koers der koersen: Parijs-Roubaix. De Hel van het Noorden. Tom Boonen won weliswaar, maar “mijn” ploeg had weer een stel uitstekende helpers die zich na vorige week weer eens in de kijker reden. Eentje daarvan was Wim De Vocht, hij verdient het dan ook om hier een plaatsje te krijgen.

Ik leerde Wim enkele jaren geleden kennen toen hij nog voor de GS III ploeg van Quick-Step reed. Een aardig ploegje overigens, met Johan Vansummeren, Nick Nuyens en dus ook Wim De Vocht hebben ze ondertussen al wel enkele kleppers van formaat voortgebracht. Wim was toen bezig aan z’n laatste beloftejaar. Zijn voorliefde voor de klassiekers van bij ons, mag niemand verbazen. Wim won in zijn beloftejaren immers al de Ronde van Vlaanderen (voor beloften) en reed zich ook meermaals in de kijker in andere koersen.

Na die belofte-periode verdiende hij zeker een plaatsje in een profploeg. En wat voor één. Bodysol-Brustor is voor mij nog steeds één van de meest aimabele ploegen uit de geschiedenis. Een geweldig leuke bende met jonge en minder jonge koereurs die zich wedstrijd na wedstrijd in de kijker wisten te rijden. Daar liet Wim nogmaals zien dat hij goed uit de voeten kon in de voorjaarsklassiekers. Het jaar daarop kwam hij dan ook terecht bij het mooie Davitamon-Lotto van Marc Sergeant. Mijn eerste ontmoeting met Wim kwam er in 2006 op de Zesdaagse van Hasselt. Dat het een toffe kerel is, is hier overbodig om hier te vermelden, anders zou hij hier immers zijn eigen stukje niet krijgen ;).

Ook bij Davitamon-Lotto liet Wim fantastische dingen zien. Na hard werken voor Peter Van Petegem, werd hij bijvoorbeeld nog 34e in zijn eerste Parijs-Roubaix. De koers is hem op het lijf geschreven. Maar het noodlot sloeg ook meermaals toe. Zo hield Wim vorig jaar nog een duimbreuk over aan de afdaling van de Kemmelberg in Gent-Wevelgem en bleek op het einde van het seizoen dat hij een vernauwing in de lies had. Een streep door zijn carrière? Het einde was echt heel kort bij, geen dokter die het wilde wagen Wim te opereren. De enige oplossing bleek intensieve kinesitherapie. En de behandelingen hebben duidelijk geholpen. Zowel vorige week in de Ronde van Vlaanderen als gisteren in Parijs-Roubaix verzette Vochtje berewerk voor kopman Leif Hoste. Het harde labeur werd niet beloond met een overwinning, maar was voor Wim een overwinning op zich waard, denk ik.

Het doet deugd om hem daar weer vooraan te zien, de plaats waar hij thuishoort, de plaats die hij verdient. Hopelijk is alle pech van de baan en kan hij nu bouwen aan een mooie carrière. Ik blijf alvast supporteren!