Een stukje over… Wim De Vocht!

Gisteren was het “mijn” koers. De koers der koersen: Parijs-Roubaix. De Hel van het Noorden. Tom Boonen won weliswaar, maar “mijn” ploeg had weer een stel uitstekende helpers die zich na vorige week weer eens in de kijker reden. Eentje daarvan was Wim De Vocht, hij verdient het dan ook om hier een plaatsje te krijgen.

Ik leerde Wim enkele jaren geleden kennen toen hij nog voor de GS III ploeg van Quick-Step reed. Een aardig ploegje overigens, met Johan Vansummeren, Nick Nuyens en dus ook Wim De Vocht hebben ze ondertussen al wel enkele kleppers van formaat voortgebracht. Wim was toen bezig aan z’n laatste beloftejaar. Zijn voorliefde voor de klassiekers van bij ons, mag niemand verbazen. Wim won in zijn beloftejaren immers al de Ronde van Vlaanderen (voor beloften) en reed zich ook meermaals in de kijker in andere koersen.

Na die belofte-periode verdiende hij zeker een plaatsje in een profploeg. En wat voor één. Bodysol-Brustor is voor mij nog steeds één van de meest aimabele ploegen uit de geschiedenis. Een geweldig leuke bende met jonge en minder jonge koereurs die zich wedstrijd na wedstrijd in de kijker wisten te rijden. Daar liet Wim nogmaals zien dat hij goed uit de voeten kon in de voorjaarsklassiekers. Het jaar daarop kwam hij dan ook terecht bij het mooie Davitamon-Lotto van Marc Sergeant. Mijn eerste ontmoeting met Wim kwam er in 2006 op de Zesdaagse van Hasselt. Dat het een toffe kerel is, is hier overbodig om hier te vermelden, anders zou hij hier immers zijn eigen stukje niet krijgen ;).

Ook bij Davitamon-Lotto liet Wim fantastische dingen zien. Na hard werken voor Peter Van Petegem, werd hij bijvoorbeeld nog 34e in zijn eerste Parijs-Roubaix. De koers is hem op het lijf geschreven. Maar het noodlot sloeg ook meermaals toe. Zo hield Wim vorig jaar nog een duimbreuk over aan de afdaling van de Kemmelberg in Gent-Wevelgem en bleek op het einde van het seizoen dat hij een vernauwing in de lies had. Een streep door zijn carrière? Het einde was echt heel kort bij, geen dokter die het wilde wagen Wim te opereren. De enige oplossing bleek intensieve kinesitherapie. En de behandelingen hebben duidelijk geholpen. Zowel vorige week in de Ronde van Vlaanderen als gisteren in Parijs-Roubaix verzette Vochtje berewerk voor kopman Leif Hoste. Het harde labeur werd niet beloond met een overwinning, maar was voor Wim een overwinning op zich waard, denk ik.

Het doet deugd om hem daar weer vooraan te zien, de plaats waar hij thuishoort, de plaats die hij verdient. Hopelijk is alle pech van de baan en kan hij nu bouwen aan een mooie carrière. Ik blijf alvast supporteren!

Een stukje over… Johan Vansummeren!

Na zijn machtige overwinning van vandaag, kan ik niet achter blijven met een stukje over deze Limburgse jongen: Johan Vansummeren.

Ik leerde Johan kennen nog voor zijn zilveren medaille op het wereldkampioenschap in Hamilton. Hij had toen wel al Luik-Bastenaken-Luik bij de beloften op zak en het was ook eerder toevallig dat ik op zijn naam botste. Bij het doorbladeren van de Cyclo Sprint ergens in het jaar 2003, kwam ik de jeugdploeg van Quick-Step - Davitamon tegen (jaja, dat Davitamon-gesupporter zat er toen al in). Een beetje surfen op het internet bracht me toen bij de namen van (jawel), Johan Vansummeren, Bart Dockx, Wim De Vocht en Preben Van Hecke.
Het werd tijd om die jongens eens in het oog te houden, want zij konden wel eens de toekomst van het wielrennen worden. Enkele maanden later werd dat vermoeden bevestigd. Preben Van Hecke won immers dat jaar de Omloop Het Volk voor beloften, Wim De Vocht de Ronde van Vlaanderen en Johan Vansummeren dus La Doyenne en ook Bart Dockx liet zich opmerken in verschillende wedstrijden.
Dat Johan Vansummeren wat later ook 2e werd op het WK mocht dus niemand verbazen. Spijtig genoeg werd hij toen wel gevloerd in de sprint door diezelfde jongeman die hij in LBL nog kon afhouden: Sergei Lagutin. Het was geen schande, Johan had er immers een prachtig seizoen opzitten.
Samen met de jongens die ik hierboven al vermeldde kreeg hij een profcontract aangeboden bij het mooi Bodysol-Brustor. Laat dat nu nog steeds mijn favoriete ploeg ooit zijn. Een bende jonge gasten die elke wedstrijd kleurde waar ze aan de start kwamen. En daarnaast hadden ze nog eens prachtige pastelgroene truitjes! Dat was af! Het was bij die ploeg dat Johan zijn eerste stapjes kon zetten in het grote rondewerk. Hij reed een uitstekende Vuelta dat jaar met als gevolg een WK-selectie!
Na heel wat perikelen en heen-en-weer getrek tussen Patrick Lefevre en Marc Coucke, kwamen Johan bij Davitamon-Lotto terecht. Zowel in het voorjaar, de Tour als het najaar reed hij op hoog niveau. Hij cijferde zich volledig weg voor Robbie McEwen in de Ronde van Frankrijk en kon trots zijn op zijn vuurdoop in de ronde der rondes.
Hij zit nog steeds bij die leuke ploeg en verlengde vlak voor de Tour van dit jaar zijn contract nog. Weliswaar bij de ploeg die nu onder de naam Predictor-Lotto doorgaat. En eindelijk werd vandaag zijn inzet voor de ploeg beloond met een ritzege en het eindklassement in de Ronde van Polen. Ik was dolgelukkig toen ik het hoorde! Johan kan zoveel meer dan knechten maar de beloning bleef steeds uit.
Als je dan nog ziet welke mannen hij daar achter zich laat, wel chapeau dan! Dikke proficiat Johan! Doe er zo nog maar een paar bij! Je verdient het!

Een stukje over… Fred Rodriguez!

Eigenlijk had ik dat hier al twee dagen geleden moeten doen maar met heel die hetze in de Tour is het er nog niet van gekomen. Nu moet Fred niet ten koste gaan van enkele onnozele kiekes die heel het spel verknoeien, dus bij deze een stukje over Fred.

Als ik eens nadenk wat ik over Fred weet, is het eerste zijn nipt verloren sprint in Milaan - San Remo enkele jaren geleden. Toen hij in z’n Amerikaanse kampioenentrui de duimen moest leggen voor Mario Cippolini. Toen al reed hij bij een quasi Belgische ploeg: Domo - Farm Frites. Vraag me niet waarom maar sindsdien heb ik Fredje Racketje toch wat gevolgd. En dat hij sinds drie jaar voor “mijn” ploeg rijdt, is dan ook mooi meegenomen.

Bij Predictor-Lotto fungeert Fred als loods voor Robbie McEwen. Het is dan ook in die rol dat hij al enkele mooie dingen heeft laten zien. In de Tour de France vertrok hij als een sneltrein met McEwen in het wiel en leidde Robbie naar de overwinning. Spijtig genoeg moest hij vorig jaar afhaken na een domme val. Zijn plaats werd uitstekend ingenomen door Gert Steegmans. Ook dit jaar zat het niet mee voor Fred. Weer ging hij tegen de grond en met een ingepakte elleboog verscheen hij aan de start in Waregem. Alsof dat nog niet genoeg was, ging hij een week later nog eens tegen de grond toen Tom Boonen zonodig Julian Dean moest volgen die uit de bocht ging. Het was de val teveel. Moe en uitgeput gaf Fred maandag op.

Toeval wil dat net die dag een camera van Tour 2007 meereed met de bezemwagen. Fred had het niet getroffen… Je geeft op en boem een camera voor je neus. Gelukkig deden ze dat wel discreet en met respect voor de renner. De blik van Rodriguez zei genoeg. Ik had er echt medelijden mee. Hij verdiende dat niet. Parijs halen zou een mooie beloning geweest zijn maar het is Fred niet gegund. Maar ondanks alles is het respect voor Fred nog altijd even groot.

(c) Katrien Wittemans

Een stukje over… Klaas Vantornout!

Ere wie ere toekomt! Na heel wat sterke prestaties op de afgelopen crossen, heeft Klaas dit echt wel verdiend. Een zesde plaats in Koksijde en twee keer een derde plaats in Gieten en Igorre! Met deze resultaten heeft Klaas bewezen dat hij tot de top 5 van de crosswereld hoort op dit moment. Tijd om hem dus eens in “the spotlight” te zetten.

Ergens eind augustus 2005 krijg ik een smsje uit het zonnige Madeira: “Katrien, zou jij het zien zitten om de site van Klaas te updaten?”. Het eerste moment was ik er niet zo zeker van… Ik ben immers geen echte website-bouwer. Ik kan aardig m’n streng trekken op dat vlak maar het blijft bij basiskennis. Toch wou ik Annelies graag genoeg een pleziertje doen, dus zei ik ja.

Al vlug werd duidelijk dat Klaas heel wat in zijn mars had. Zijn resultaten bij de beloften, voorspelden een mooie toekomst. Klierkoorts gooide echter roet in het eten! Klaas zag een volledig cross-seizoen de mist in gaan. De voorbereiding op de weg, liep wel vlot. Met een aantal mooie ereplaatsen tot gevolg.
Toch begon Klaas voorzichtig aan het nieuwe seizoen (2005-2006). Het was nog wat wennen aan de wedstrijden maar begin november liet Klaas al mooie dingen zien: een 11e plaats op de Koppenberg is voor een 23-jarige renner een hele puike prestatie. Ook Rudy De Bie merkte de steeds betere prestaties van Klaas op en selecteerde hem voor de Wereldbekerwedstrijden in Wetzikon en Milaan. Klaas bevestigde in Wetzikon dat hij thuis hoorde in de selectie… De Bie kon er niet meer naast kijken, Klaas zou een vaste waarde worden voor de rest van het seizoen.
1 januari kreeg Klaas van Fidea-manager Hans Van Kasteren een mooi nieuwjaarsgeschenk: een profcontract. Klaas zou het seizoen uitrijden als elite zonder contract, maar vanaf 1 september werd hij prof.
Hij startte als grote favoriet op het Belgisch Kampioenschap maar ziekte besliste er anders over! Klaas werd gedwongen tot een opgave. Een kleine teleurstelling misschien… maar Klaas bleef niet met de pakken neerzitten.
De Bie nam hem ook op in de selectie voor het Wereldkampioenschap in het Nederlandse Zeddam. Klaas stelde niet teleur met een 12e plek! Een mooie afsluiter van het seizoen!

Ook de wegvoorbereiding enkele maanden geleden, voorspelde al grootse dingen: je wordt niet zomaar 4e in een klimtijdrit van een Spaanse rittenkoers! Heel zelfzeker vatte Klaas dan ook het nieuwe cross-seizoen aan, als een volwaardig prof!
Hij verbaast wekelijks iedereen! De prestaties worden steeds beter! Zo werd hij afgelopen weekend nog 3e in de Wereldbekerwedstrijd in het Spaanse Igorre, maar stond hij ook al op het podium van de Superprestige wedstrijd in Gieten!

Ik las deze week nog ergens “de stille Klaas Vantornout”, wel, dan vraag ik mij af waar ze dat gehaald hebben :). Klaas is alles behalve “ne stille”. Altijd bereid voor foto’s, handtekeningen of een praatje! Ook de media-aandacht is voor hem allemaal nog wat nieuw, maar die aandacht is zeker niet onterecht.
Samen met zijn supporters heb ik al enkele crossen onveilig kunnen maken, maar ik kijk vooral uit naar het WK in Hooglede-Gits… vlak bij de deur voor Klaas! We gaan er nog jaren plezier aan beleven :).

Ik ben een fiere webmaster!

© Katrien Wittemans

Een stukje over… Isaac Galvez!

Nee, niet één van m’n favoriete renners in the picture vandaag. Wel eentje die vandaag het leven gelaten heeft… Isaac Galvez. De jongen kwam vannacht in aanraking met de ballustrade van het Gentse Kuipke. Ik kon alles zien gebeuren en ben er nog steeds niet goed van.

Een hele avond stond het Kuipke op zijn kop. De Belgen gaven het beste van zichzelf. Wat met een climax moest eindigen, werd een serieuze anti-climax. Isaac Galvez kwam ten val en stierf onderweg naar het ziekenhuis…

Op zo’n momenten staat alles toch wel even stil en besef je hoe weinig je weet over sommige renners. Ik ken Isaac Galvez als een sprintertje die zich regelmatig tussen de “grote sprinters” kon plaatsen in massaspurts en ook de kans had om het af te maken. Wanneer ik voor pronostiekjes sprinterploegen maakte, zat hij steevast in mijn ploeg.
Voor het overige weet ik bijzonder weinig van deze jongen… Hij had een WK-titel op de piste en mocht daarom ook gisteren met die trui rondrijden.

Het mocht niet baten… de jongen overleed op 31-jarige leeftijd.

R.I.P. Isaac Galvez! Het ga je goed daarboven jongen…

© Katrien Wittemans

PS: Ik heb foto’s van de valpartij maar uit respect voor Galvez zullen ze niet op mijn site verschijnen.

Een stukje over… Gert Steegmans!

Na alle berichtgevingen in de afgelopen week van Gert Steegmans op Curaçao, kan ik niet achterblijven. Er zijn in die berichten dingen gezegd, waar ik het enorm moeilijk mee heb. Dingen die gewoon niet in “mijn” plaatje passen.

Ik leerde Gert Steegmans al enkele jaren geleden kennen. Hij reed voor het toenmalige Lotto-Domo team de Giro d’Italia. Aangezien er niet veel jonge Limburgse renners die kans krijgen, probeerde ik zoveel mogelijk zijn prestaties daar te volgen. Met spijt in het hart zag ik toen ook hoe hij enkele dagen voor het einde van de Giro buiten tijd aankwam en zijn weg niet meer mocht verderzetten.

Sindsdien volg ik zijn prestaties op de voet. Zo zag ik hem begin dit jaar dingen doen, waarvan ik niet wist dat hij dat kon. Het was een van de revelaties van het seizoen! Hij had al hele mooie dingen laten zien in het verleden, maar dit seizoen versloeg mijn stoutste verwachtingen. Het voorjaar was subliem, de Tour magistraal…!!

Maar voor mij volgde daarna een serieuze anti-climax. Er gingen geruchten dat Gert naar Quick Step zou gaan. Wel ja, in de ogen van vele supporters (ook die van mij, dat geef ik zeker toe), is dat zowat de overstap naar “de vijand”. Maandenlang was het een welles-nietes spelletje. Toen de knoop dan toch doorgehakt werd, was ik teleurgesteld. Ik hoopte echt dat Davitamon-Lotto de ploeg van zijn hart zou zijn en dat dat hem zou doen blijven. Spijtig genoeg verkoos Gert een “knechten”-rol, boven het gedeeld kopmanschap. Het zij zo… Het was even slikken, maar we overleefden de klap. Ik besefte heel goed dat voor mij het supporteren niet meer hetzelfde zou zijn, maar Steegmans “opgeven”, nee, dat ging net iets te ver.

Toch kreeg ik deze week weer een klap, toen ik krant las.

“Vóór de proloog van de Tour gaf ik Davitamon nog de kans, maar mijn werkgever hapte niet toe. Toch werd het een heel ingewikkelde en vreemde situatie. Dat voelde heel pijnlijk aan. Ondertussen deed ik mijn job en was ik niet te beroerd om Tom een kwakje te geven in de Toursprinten zodat McEwen zijn ding kon doen. Bij deze jongen draait alles rond vertrouwen. Dat kreeg ik van Patrick Lefevere en niet van Marc Coucke en Marc Sergeant. Ze boden me een eerste voorstel voor contractverlenging aan in Parijs-Nice en daags nadien pingelden ze alweer af.”
[Sportwereld - Het Nieuwsblad]

Ik ben niet zo naief om te denken dat het koerswereldje rozengeur en maneschijn is. Maar ik had ten opzichte van supporters toch een beetje oprechtheid verwacht. Tot half september werd er ons vanuit de Supportersclub en andere bronnen, voorgehouden dat er nog niks beslist was omtrent het contract. Enkele maanden nadien, moet je dan zoiets lezen in de krant. Wel dat doet toch een klein beetje pijn! En zo brokkelt beetje bij beetje ook bij de supporters het vertrouwen af… Maar ja, wie zijn wij dan ook om rekening mee te houden?

Het ga je goed Gert! Echt waar!

© Katrien Wittemans

Een stukje over… Pieter Mertens!

Elke aanleiding is goed om iets over wielrennen te kunnen neerschrijven. Daarom wil ik ook proberen om af en toe eens één van m’n favoriete renners in de kijker te zetten. Ik denk dat velen hier dan als eerste Wim De Vocht of Klaas Vantornout verwachten, maar toch wil ik beginnen met Pieter Mertens. Dit om twee redenen. Maandag stond ik te wachten op de trein in Leuven. De trein stopt, mensen stappen af enja, onder hen ook Pieter Mertens… Mijn frank (of is het nu euro?) viel nogal laat, maar het was Pieter. Bijkomende reden is dat Pieter naar verluid komend weekend in het huwelijksbootje stapt, dus bij deze: Proficiat Pieter!

“De dokter in het peloton”… Hoeveel keer zal Pieter dit nog moeten horen? Elke keer hij in beeld rijdt, krijgt hij dat etiket opgeplakt en al vlug denk ik dan “Ja Michel, we weten het al!”. Maar er zit meer in die jongen dan “dokter zijn”.

Het was oorspronkelijk de bedoeling dat hij in mei van dit jaar de Giro zou rijden, maar de Ronde van California gooide roet in het eten. Vrij vroeg in het seizoen kreeg Pieter te kampen met een zeldzame vorm van hernia. Pas begin april trad hij weer in competitie. Maar gelukkig ging alles daarna weer heel vlot. GP Cerami werd zijn eerste koers na enkele weken verplichte rust. Het kostte natuurlijk nog wat tijd om weer naar een topvorm toe te groeien maar alles ging goed.
Langs enkele mooie Rondes werd er weer opgebouwd naar het “echte” werk. Eind augustus stond Pieter aan de start van de eerste grote ronde uit zijn carrière: de Vuelta.
Hij reed alles behalve een anonieme ronde! Dat hij over een goede conditie beschikte, kon je heel duidelijk merken. In de laatste week, schoof Pieter nog mee in een ontsnapping en hield daar een mooie 6e plek aan over in de rituitslag. Heel knap voor een debutant in een grote ronde!
Hij mocht zijn seizoen afsluiten met enkele Pro Tour koersen en is nu eindelijk toe aan een welverdiende vakantie.

Geniet ervan Pieter en misschien kom ik je nog wel eens tegen op training in Leuven!

Voor meer informatie over Pieter Mertens verwijs ik jullie trouwens graag door naar zijn website: http://www.pietermertens.be/.

© Katrien Wittemans