Your personality type

Ik zag bij Valérie een link naar een persoonlijkheidstestje staan. 5 muisklikken later kwam ik bij onderstaand resultaat terecht:

Good-natured Realist (GR)

Good-natured Realists are warm-hearted, helpful personalities. They do their work conscientiously and have a pronounced organising talent. They often feel they are committed to traditional values. The family in particular is extremely important to Good-natured Realists. Their greatest pleasure is making themselves useful and taking care of other people. But they do not like pushing themselves to the fore; they prefer to fulfil their tasks out of the limelight. Good-natured Realists are real workaholics; they are very reliable and nothing is too much for them when it is a question of completing a project. Thoroughness, conscientiousness and sense of duty are their strongest points. They prefer established and familiar situations to new and unknown situations.

In dealing with others, Good-natured Realists are considerate and obliging; they are always happy to put aside their own requirements in the interest of their family and friends. Their home is mostly very well cared-for, cosy and tidy. Their perfectionism on the one hand and their aversion to delegating tasks on the other hand often lead to them taking on too much both professionally and privately. They cannot stand discord; conflicts make them very unhappy. One could almost describe them as being harmony-addicted - and this sometimes leads them to strongly neglecting themselves and their own wishes because they are unable to bring themselves to put up a fight.

Good-natured Realists dream of a stable and trusting relationship for life. Marriage and family are very important to them. They take care of their partner attentively and lovingly and put up with a lot for a harmonious relationship. They are also loyal and reliable friends. However, they can be very hurt if their interpersonal commitment is taken for granted for too long.

Pillen om te studeren?

Elk jaar opnieuw duiken er rond deze periode weer onheilspellende berichten op rond studenten die zich te pletter wreten aan pillen om geconcentreerd te kunnen werken tijdens de blokperiode. Elk jaar opnieuw denk ik dat ik echt iets gemist heb. Leef ik wel op deze planeet, denk ik dan.

Ik rond binnen enkele weken hopelijk mijn 5e jaar Universiteit af in Leuven en al 5 jaar lang doe ik dat zonder 1 pil te pakken om mijn concentratie te bevorderen. Dat werkt bij mij immers toch niet. Waarom niet? Noem het een fobie voor pillen ofzo. Ik moet al heel veel pijn hebben of half dood zijn vooraleer ze mij een pil gaan laten slikken . Nee, zelfs geen bruistabletten Dafalgan of andere varianten. Het enige wat mij kan bekoren is een aspirine als mijn hoofd op barsten staat (dat komt hoop en al 2 keer op een jaar voor) en een keeltabletje als de winter en vooral zijn koude lucht weer eens ernstige schade hebben toegebracht aan m’n luchtwegen. Laat staan dat ik pillen zou pakken om me beter kunnen concentreren.

Wat helpt dan wel? Nee, geen koffie of andere cafeïne varianten voor mij. Ook daar moet ik niet echt van weten. Wel een uur of acht slaap per nacht en sinds deze blokperiode 3 keer per week een looptochtje van een half uurtje (zie hieronder). Tussendoor komt daar ook nog eens een repetitie van de harmonie of een uurtje muziek spelen thuis bij. Maar zeker geen pepmiddelen.

Ondanks mijn pillenvrij bestaan ben ik er toch ongeveer geraakt. Tussendoor wel enkele accident-de-parcours zoals mijn professor Inleiding tot het Recht ooit zei, maar toch ik ben er doorgeraakt en dat zonder al te veel schade op te lopen. En vooral… zonder pillen om te studeren .

Start to Run!

Ik ben nooit sterk geweest in goeie voornemens maar eindelijk lijkt er eentje de goeie richting uit te gaan. Sinds maandag trek ik drie keer per week m’n loopschoenen aan om toch maar eens iets te doen aan mijn slechte conditie . Omdat de combinatie met goeie muziek mij wel ligt, zweer ik getrouw aan de Start to Run-podcast. Dat het ook nog eens een welgekomen ONTspanning is tijdens het blokken (hoewel het fysiek een redelijk zware INspanning is), is natuurlijk mooi meegenomen. Binnen 10 weken jog ik met veel allure door de velden van het mooie Haspengouw . Als ik het volhou tenminste!

En als het einde dichterbij komt…

…dan is het tijd om dat op een gepaste manier te vieren . Zo trokken we er maandagavond op uit in Leuven!

Na een hele dag zwoegen aan de presentatie van Usability Design in het Mediacentrum, trok ik samen met Tom, Dorien en Christophe maandagavond naar het Fonduehuisje. Op het menu stond, u kan het al raden, fondue! Vlees- en kaasfondue meer bepaald. En het mag gezegd worden: het heeft gesmaakt . Maar het doel van dit alles was vooral nog eens ontspannen voor we aan een drukke blokperiode beginnen (op uitzondering van Tom :p ). Er werd maandagavond dus heel veel gelachen en onnozel gedaan (met Christophe op kop!). Van het Fonduehuisje ging het dan naar de Kinepolis waar we nog ruim op tijd waren voor de film van 20u. Op het filmmenu: What happens in Vegas. Kwestie van onze geest niet te beladen met zwaarwichtige films en dus de ontspanning verder te zetten . En daar zijn Cameron Diaz en Ashton Kutcher zeker in geslaagd! De ideale film om het verstand op nul te zetten en eens goed te lachen . Omdat de treinen al vanaf 22u staakten, moest ik wel met de auto naar huis. Een nachtje doordoen in Leuven was geen optie aangezien we dinsdag weer gingen samenkomen voor Usability Design.

Toch was die dinsdag relatief rustig. Ook daar werd het “einde van het jaar” gevierd. Met een terrasje deze keer. Christophe, Tom, Kelly, Cedric en mezelf lieten het ons welgevallen zo in het zonnetje. We trokken dan ook met tegenzin naar de les filmgeschiedenis rond de klok van 16u. De laatste échte les van het academiejaar. Ze mocht er zijn… Ik heb me echt moeten concentreren om dat 3u lang vol te houden, de laatste loodjes wegen dus duidelijk het zwaarst! De treinstaking duurde ook dinsdag nog de hele dag, dus werd ik weer verplicht met de auto naar huis te keren. Geen haast deze keer, aangezien ik sowieso te laat zou zijn voor de repetitie, mocht ik dit keer eentje overslaan. De voorbereiding op de militaire taptoe zou immers maar een klein uurtje duren.

Die taptoe stond dan ook gisteren op het programma. Het was al een hele tijd geleden dat ik daar nog aan deelnam. Meestal stond die gepland tijdens de examens en dan bedankte ik ook vriendelijk voor het optreden. Maar door de verschuiving naar mei, kon ik nog eens meedoen. Drie harmonieën verzameld: De Gilde, Brustem en m’n eigen Aalst dus. Een redelijk grote groep muzikanten dus! Het was nog eens leuk .

De rest van m’n tijd stop ik in het oplossen van de examenvragen Filmgeschiedenis. Ik heb er nog wel een paar te gaan . Zo tussendoor prul ik ook nog wat aan m’n websites of amuseer ik me op Facebook . De tijd nuttig besteden noemen ze dat .

Nog eens een update!

‘t Werd tijd om hier nog eens neer te schrijven. Dus bij deze het relaas van de afgelopen dagen.

Vrijdag
Vrijdagochtend werden we in het Mediacentrum verwacht voor de proefpresentatie van Usability Design. De voorziene tijd van 3u werd ruim overschreden, want om 12.50u stapte ik pas naar buiten. En dan nog… Ik moest om 13u bij de drukker zijn, mijn medestudenten hebben daar nog net iets langer gezeten. Maar dus na een haastige wandeling kwam ik bij de drukker aan. Gelukkig nog net op tijd voor mijn afspraak om 13u. En nog geen half uur later wandelde ik daar buiten met 6 kleine boekjes in de hand. Nu was mijn thesis officieel: AF! Ik ben ze dan maar ineens gaan indienen op het studentensecretariaat :).

Zaterdag
Op mijn programma stond nog een laatste hoofdstukje Filmgeschiedenis om te onderlijnen. En dat heb ik dan ook met succes gedaan. Rond de middag was dat zelfs al afgerond. Dan heb ik me namiddag maar in de zetel genesteld om “Stan Van Samang Live on Stage” te bekijken. Op tape weliswaar .
En ’s avonds was het tijd voor nog meer muziek. De harmonie van Kuringen vierde haar 100-jarig bestaan met een concert in de CC Hasselt. Aangezien ik daar wat mensen ken die meespelen, ben ik maar eens een kijkje gaan nemen. Wel zeer tevreden keerde ik ook weer naar huis. Ik vond het echt een heel goed concert. Bij moment enorm sferisch en met schitterende solisten. Geen spijt van de rit naar Hasselt dus .

Zondag
Vandaag dus. Op het programma staat mijn cursus Nieuwsproductie en -receptie . Die moet nog voor een groot deel onderlijnd worden. Ik weet wat te doen dus!

Het weekend

Ik had een redelijk druk weekend. Vrijdagavond ging het van school richting repetitie in Mechelen-Bovelingen en was ik zo tussendoor nog geen kwartiertje thuis. En na de repetitie heeft het niet lang geduurd vooraleer ik in m’n bed belandde. Die vrijdagen duren altijd zo lang…

Zaterdag voormiddag heb ik me dan nog wat verdiept in m’n cursus Filmgeschiedenis en ook het overblijvende, verplichte filmvoer bekeken. In de namiddag trok in richting Torhout. Een treinrit van 2,5 uur bracht me naar West-Vlaanderen. Taxi Lies nam me dan mee naar m’n slaapplaats voor die nacht :). Nee nee, geen tijd om te slapen. Wel om eens een avondje erop uit te trekken met een stukje van de supportersclub van Klaas. Eerst een hapje eentje en er dan nog eentje op drinken op café. Ik heb mij in ieder geval enorm hard geamuseerd en veeeeeeel gelachen :). Maar ik was toch blij dat ik om 1.30u in bed kon kruipen.

De zondag begon relatief rustig. Maar om 10.15u zat ik alweer op de trein naar huis. Even wachten in Brugge omdat het treingedeelte naar Genk wat vertraging had, maar iets na de middag was ik toch weer in Sint-Truiden. Nog ruim op tijd om een stukje van de Amstel Gold Race mee te pikken. Inderdaad, een stukje, want om 17u werd ik in Heers verwacht voor een concertje met de harmonie van Mechelen-Bovelingen. Eerst Elke en Femke oppikken dus om 16.30u en dan naar Heers. We zouden een heleboel nieuwe stukken in “première” brengen en dat is altijd een beetje spannend natuurlijk :). Alles goed… 17u, tijd om op te stellen. Iedereen zit en net op dat moment zegt de hanger van mijn saxofoon: “SNOK!” en voel ik hem uit m’n nek glijden. Het moest weer met mij gebeuren natuurlijk :D. Nu ja, geen erg, ik had nog eentje in m’n kist steken. De hanger die de geest gaf, was dan ook al minstens 15 jaar oud, geen schande dus. Het concert was eigenlijk best wel goed op een paar schoonheidsfoutjes na. Het ziet er dus goed uit voor het galaconcert binnenkort!

And then we go shopping…

Een zware week eiste gisteren z’n tol. Toen ik om 22.30u thuis kwam van de repetitie ben ik als een blok in slaap gevallen. Usability Design vergt heel wat meer energie dan we aanvankelijk gehoopt hadden. We werken van de ene deadline naar de andere. Alles is steeds mooi op tijd klaar gelukkig, maar toch, er is daar nog zoiets als een thesis die op ons ligt te wachten.

Toch deed het afgelopen donderdag eens deugd om er even tussen uit te knijpen. Een dagje shoppen in Antwerpen bracht de nodige afleiding. Het weer liet ons in ieder geval niet in de steek, een stralend zonnetje heeft ons de hele dag vergezeld.
Het resultaat van zo’n shopping dagje is een heel stel nieuwe kleren en paar schoenen (eindelijk m’n zin gevonden!). Katrien gelukkig natuurlijk ;). Al was het culinaire ook wel de moeite, ’s middags een lekker hapje binnenspelen en namiddag een geweldig dessertje! Wat wil een mens nog meer ;).

Nu kruip ik helaas weer achter m’n cursus Filmgeschiedenis. Morgen is het Parijs-Roubaix… Ik zou het zo graag willen zien. Ik hoop dat de regen met de bakken uit de lucht komt vallen. Nee, wees gerust, niet daar in Parijs-Roubaix, wel hier boven Sint-Truiden. Dan kan ik immers thuisblijven van het “Open Lucht” concert tijdens de opluisteren van de misviering in Helshoven en kan ik vanuit m’n luie zetel naar Parijs-Roubaix kijken!

2000e bezoeker!

Onlangs nog een oproep geplaats aan de 1000e bezoeker om zich kenbaar te maken, dat is helaas niet gelukt. Nu staat het tellertje bijna op 2000 en doe ik een nieuwe poging: Ben jij nummer 2000? Laat dan gerust iets weten :).

Stokje: Bedgeheimen

Zoals ik hieronder al vertelde, kreeg ik deze week een stokje toegeworpen van ex-klasgenootje Valérie. Nu valt er niet veel te vertellen over mijn bedgeheimen. Still happy single, maar toch een zalig goed tweepersoonsbed dat onlangs nog voorzien werd van een nieuwe matras.

Foto 1: de beer

Al jaren trouw bij mij in bed, mijn knuffelbeer. Net zoals bij Val heeft hij niet echt een naam. En eigenlijk is hij ook maar eentje van de zovelen. De mooiste knuffels liggen allemaal in, op en rond m’n bed. De meesten dragen wel een leuke herinnering met zich mee. De ene kreeg ik voor m’n verjaardag, de andere kocht ik in de Disney-shop op de Champs Elysées tijdens een tripje naar Parijs met de school, …

Foto 2: mijn bed

Twee vliegen in één klap. Ik hou van felle, levendige kleurtjes als decoratie en ik ben ongelooflijk verzot op streepjes motieven. Dat is dus ook duidelijk te zien aan de overtrek van m’n donsdeken. Ik ben niet echt een langslaper, maar tijdens een koude winterdag blijf zelfs ik al eens graag wat langer onder dat donsdeken liggen :).

Foto 3: aan de wand

Deze mooi jonge heer hing tot voor kort boven m’n bed te pronken. Voor de niet-kenners: het gaat hier om de Amerikaanse tennisser Andy Roddick. En inderdaad tot voor kort, sinds enkele weken werd hij vervangen door Silence-Lotto opperhoofd Cadel Evans in zijn tijdrijders plunje (waarvoor dank, Stijn!).

Ik gooi het stokje door naar Céline, Kelly en Martijn.

Druk!

Het is druk de laatste dagen. Ik ga één week terug naar school en ik verzuip al in het werk. Thesis schrijven, naar de les gaan, werkjes maken, repetities, concerten, “verplichte nummers” (je kent dat wel eetdagen enzo…), de nieuwe website voor Klaas Vantornout (1 maart online: beloofd!), …

Als het hier wat kalmer wordt de komende dagen/weken, dan weet je waar het aan ligt!